Hoofdpijn op Gran Canaria

Op een maandagavond rond 20.30 uur krijg ik een telefoontje vanuit Gran Canaria. Een ongeruste schoonzoon vertelt me dat zijn schoonvader al een paar dagen behoorlijke last heeft van zijn hoofd en nek. Onderzoek in het plaatselijke ziekenhuis een paar dagen eerder heeft niets opgeleverd. Schoonvader werd alleen met een handjevol pijnstillers weer weggestuurd. Maar de klachten namen niet af, integendeel. Inmiddels zijn er ook hallucinaties bij gekomen, zo vertelt de schoonzoon. ‘Het lijkt wel een delirium’, vertrouwt hij me toe. Er gaat bij mij onmiddellijk een alarmbel rinkelen.

Iemand die uit het niets ernstige hoofdpijn krijgt, ontzettend moe is en ook nog hallucinaties heeft…daar moet iets mee aan de hand zijn. Iets ernstigs. Voor deze patiënt ga ik nog geen terugvlucht organiseren, ook al is dat de wens van de schoonzoon. Ik vertrouw het niet en wil eerst weten wat er precies aan de hand is.

Ik leg de situatie voor aan onze alarmcentrale arts en bespreek met hem mijn twijfels. Ook hij vertrouwt de situatie niet en wil dat meneer teruggaat naar het ziekenhuis op Gran Canaria voor een aantal specifieke onderzoeken.

Zo gezegd zo gedaan. Schoonzoon brengt zijn schoonvader zo snel mogelijk weer naar het ziekenhuis waar ze een aantal aanvullende onderzoeken doen. En dat is maar goed ook. Er wordt namelijk een bloeding in het hoofd geconstateerd en meneer wordt direct opgenomen op de Intensive Care. De artsen hadden in eerste instantie niet gezien dat de situatie zo ernstig was!

Hadden we de schoonvader in die toestand naar Nederland teruggevlogen dan was dit niet zonder risico’s geweest. Na een paar weken in het ziekenhuis te hebben doorgebracht om voldoende te herstellen van de bloeding konden we alsnog de terugvlucht organiseren. Deze is zonder problemen verlopen en schoonvader is veilig en wel weer thuis aangekomen.

Als verpleegkundige heb ik geleerd om nauwkeurig werken, alert te zijn en op je gevoel af te gaan. Zeker als je het niet vertrouwt. Ik ben heel blij dat ik dat ook nu gedaan heb! Door op mijn gevoel te vertrouwen en door te vragen werd het hele plaatje helder en hebben we die hulp kunnen bieden die écht nodig was.